بَيْنَ ذ لِكَ سَبِيلًا أُولئِكَ هُمُ الكافِرُونَ حَقّاً » « 1 » ؛ به راستى آنان كه به خدا و پيامبرانش كافر شدند و مىخواهند بين خدا و پيامبرانش جدايى اندازند و مىگويند : به برخى ايمان آورده و بعض ديگر را انكار مىكنيم و مىخواهند ميان اين دو ، راهى انتخاب نمايند ، اينها در صف كافران حقيقى هستند [ كه به تبعيض در مجموع واحد دينى دست زده‌اند ] . ايمان به ولايت ائمّهء معصومين عليهم السلام اگر كسى همهء انبيا را قبول كند و يكى از آنان را كه داراى معجزه و مقام نبوّت است انكار نمايد ، از آن جا كه دين يك واحدِ به هم پيوسته و به اصطلاح فقها مركب ارتباطى است ، نه تنها فقط به آن پيامبر ايمان نياورده ، بلكه همهء آنان را منكر شده است ، زيرا فرض بر اين است كه تبعيض با روح تسليم سازگار نيست و دين يك واحد به هم پيوسته‌اى است كه انكار بعضى از آنها ، معادل انكار همه است . امام صادق عليه السلام مىفرمايد : وَ اعْلَمُوا أنّه لَو أنكَرَ رَجُلٌ عِيسَى بنَ مَريمَ عَلَيهُما السّلام و أقَرَّ بِمَن سِواهُ مِنَ الرُسُولِ لَم يُؤمِن « 2 » ؛ اگر كسى به تمام رسولان ايمان داشته باشد و فقط عيسى بن مريم عليهما السلام را انكار كند ، چنين فردى اصلًا ايمان نداشته است . اين قاعده ، دربارهء امامت ائمهء هدى - صلوات اللّه و سلامه عليهم - نيز صادق است ، زيرا هنگامى كه كسى به عنوان امام از سوى خدا به‌وسيلهء پيامبر او معرّفى شود ، ايمان و تسليم در برابر او ، داخلِ در واحدِ مجموعىِ ايمان خواهد بود و انكار او ، انكار رسول خدا ، و انكار رسول خدا ، انكار همهء انبيا

--> ( 1 ) . نساء ( 4 ) آيهء 151 ( 2 ) . وافى ، ج 1 ، جزء 2 ، ص 21 ، باب معرفة الإمام